’t Spoor: mensen in beweging

Het zal je maar overkomen: door een ongeval of hersenbloeding word je volledig afhankelijk. Na een periode van coma, volgt een herstel in het ziekenhuis. Daarna is er een maandenlange revalidatie. Motorisch verloopt het herstel vrij vlot. De invloed van het hersenletsel op geheugen en concentratie is echter zeer groot… Terug aan het werk gaan is niet meer mogelijk. Sociale contacten verlopen minder vlot… Je raakt stilaan geïsoleerd …
Dat is vaak het verhaal van mensen met niet aangeboren hersenletsel die een beroep doen op ondersteuning door thuisbegeleiding ’t Spoor.
Er is het traject van de individuele begeleiding, maar daarnaast bieden activiteiten met lotgenoten vele mogelijkheden.
De activiteiten van “’t Spoor beweegt” gesponsord door ‘De Helpende Hand” van Belgacom brengen mensen met een niet aangeboren hersenletsel, letterlijk en figuurlijk in beweging.
Dank je wel aan de heer Guy Rogissart, medewerker van Belgacom en vrijwillig medewerker van onze dienst!

De aanzet tot de activiteiten was in eerste instantie zelf het “letterlijk” bewegen. Laagdrempelige bewegingsactiviteiten zoals wandelen, go-carrijden , bowlen, werken met fysioballen: steeds opnieuw worden grenzen verlegd.
We beogen gezellige momenten van contact te realiseren, maar ook op volgende domeinen hebben de activiteiten een gunstig effect:

• zich buitenshuis verplaatsen
  13 op 15 deelnemers hebben niet de mogelijkheid om met de auto te rijden. Voor meer dan de helft van hen is ook het zelfstandig gebruik van het openbaar vervoer geen haalbare kaart. We starten uiterst laagdrempelig: afhalen aan huis . Ondertussen kunnen we voor een aantal mensen de overstap maken naar het gebruik van het openbaar vervoer, mits ondersteuning. We merken dat de mensen zelf, maar ook bv. bezorgde ouders, groeien in vertrouwen. Het openbaar vervoer kunnen gebruiken biedt dan niet alleen kansen voor de activiteiten van ’t spoor beweegt, maar ook voor andere verplaatsingen.
• deelnemen aan een groepsgebeuren
  De meeste van onze cliënten zijn gesetteld in een gesloten thuissituatie, al dan niet nog bij ouders inwonend. De stap naar een groepsbijeenkomst was vrij groot, voor de meesten onder hen. De sfeer in de groep is uitermate boeiend en verrijkend; gesprekken gaan over interesses en hobby’s, maar ook over de voorbije ziekenhuisperiodes, de gevolgen van het ongeval, het wegvallen van sociale contacten en intieme relaties, angsten. In deze groep is “een lach en een traan” nooit ver weg.
• deelnemen aan een activiteit die fysieke inspanning vraagt
  Fysieke activiteiten worden vermeden: naast de geheugenproblemen e.d. voelen de cliënten ook zeer goed in fysieke activiteit aan wat ze aan mogelijkheden hebben ingeboet. Opnieuw plezier beleven in fysieke activiteit is voor hen dan ook heel belangrijk. Bij het werken met de fysioballen bijvoorbeeld, was er aanvankelijk duidelijke afweer of angst, maar de groep bood voldoende veiligheid om te proberen, met resultaten boven verwachting.
• loslaten van de of door de omgeving
  Ouders of partners bieden vaak dag in dag uit, de nodige ondersteuning en veiligheid voor de cliënt. Vanuit bezorgdheid, negatieve ervaringen durft men vaak niet loslaten. De “gewone” wereld kent de niet onmiddellijk zichtbare problemen tgv de comaperiode en het hersenletsel vaak niet. De mensen die het dichtst bij de cliënten staan, kennen die zeker wel en gaan van hieruit heel beschermend met hen om. Voor ouders en partners is het gemakkelijker de zorg toe te vertrouwen aan de bekende thuisbegeleider; met de nodige “waarborgen voor veiligheid” is het voor hen mogelijk de persoon voor wie ze zorg dragen, los te laten.

Foto's